درودِ بیکراندکمه‌ی ثبت نهایی رو دیدید که می‌زنی و کد پیگیری می‌گیری؟این‌جا همونه.در روز جاری زنگ زدم به رئوف، فهمیدم تولدش دیروز بوده، تبریک گفتم ولی وقتی با تلفن حرف می‌زنی ، حرف‌ها با همون طول موج صوتی‌شون پخش می‌شن و میرن تو کهکشان‌ها. نمی‌مونن یک‌جا. مدتی تو ذهن می‌مونن و گم می‌شن، حل می‌شن بین گزارش‌ها دیگه‌ی وارد شده به ذهن.نوشته ها می‌مونن،وبلاگ می‌مونه.اینجا کد پیگیری داره.تولدت مبارک رئوف جان. همیشه تندرست و دل‌خوش باشی رفیق❤️❤️.

​​​​​سلام رفقاخب امروز 16 آذر هست و دو روز از تولد رفیق شفقیم گذشته و اومدم بهش تبریک بگم. البته یادم بودا ولی فرصت نشد. خلاصه که امین جون تولدت مبارک و همیشه شاد و تندرست باشی و حال دلت خوب باشه. خوشحالم که تو رفیقمی اونم از نوع شفیقش...خب من فکر کردم حالا که بخاطر ثبت تبریک تولد رفیق شفیقم اینجا اومدم پس ی کم هم به یاد دوران جوانی صفحه سیاه کنم و ی ورزشی به انگشتام بدم.چند وقت پیش ی پست تو اینستاگرام دیدم که آهنگ امین رستمی بود ، اون آهنگش که متنش این بود : اون که ی روزی تنها کسم تنها پناه دل

بچه های کامپیوتر آنچه نامش زندگی بود ما را کشت مانده ام آنچه نامش مرگ است با ما چه می کند!!! دورها و نزدیک‌ها دروددر مورد نوستالژی، خب خیلی حرف می‌شه زد.چیزهایی در گذشته هست، که رسوب کرده و چسبیده تهِ کاسه‌ی ذهن.اما مرور همون‌ها هم، تا حدی، توانایی داره. گاهی، هر از گاهی.بعدش خسته می‌شی. انقدر دغدغه‌های جورواجور میاد و می‌ره که بهتره دیر به دیر آدم برگرده به گذشته.گذشته مثلِ درد می‌مونه. درد برای آدم خیلی مفیده، اما موندن در درد مریض کننده است. تمام چیزهایی که ما جزء بد‌ها دسته بندی‌ش

از سرِ بی‌کاری